غرق شدن در رودي است

که به درياچه احسان خدا مي ريزد

زندگي

رويش يک شاخه گل است

در کويري که در آن ترس سکونت دارد

زندگي

دوستي من با توست

در جهاني که نه گل نه کبوتر دارد

باور يک گنجشک است

به درختي که پراز برگ و گل است

صفحه يک تقويم است

که به اندازه سر سبزي دستان خداست

بارش باران دعاست

در دلي خشک که از عشق تهي است

لحظه ترديد من است

بين تنهايي و بودن با تو

لمس گل عاطفه است

روي شنزار سکوت

مرا هزار امید است و هر هزار تویی

شروع شادی و پایان انتظار تویی

بهار ها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت ،

چه بود غیرِ خزانها اگر بهار تویی

دلم ز هرچه به از غیر از تو بود خالی ماند

در این سرا تو بمان ، ای که ماندگار تویی

جهانیان همه گر تشنگان خون منند

چه باک زان همه دشمن ؟ که دوستدار تویی

دلم صراحی لبریز آرزو مندی ست –

مرا هزار امید است و هر هزار تویی...

عشق اولم عشق آخرم
باتو زندگي شده باورم
چه شكسته ام بي تو خسته ام
دل پر اميد به تو بسته ام
من كه زندگيمو باختم واسه يه لحظه ديدنت
نزا باز دلم بسوزه دوباره وقت رفتنت
بي تو دلم خون ميشه اگه نيايي
تو سينه داغون ميشه بگو كجايي
داد از جدايي

كوه نور من همه شور من
اي ستاره پر غرور من
اي پناه من تكيه گاه من
دل شكسته بي گناه من
من كه زندگيمو باختم واسه يه لحظه ديدنت
نزار باز دلم بسوزه دوباره وقت رفتنت
بي تو دلم خون ميشه اگه نيايي
تو سينه داغون ميشه بگو كجايي
داد از جدايي

چه

قدر شوق غزل انتظار شد بی تو

                                               نیامدی و دلم بی قرار شد بی تو

پس از تو سوز نگاهت به دفترم بارید

                                             وچشم خشک غزل جویبار شد بی تو

و آن شبی که تو رفتی دلم پر از باران

                                              فضــای خانه پر از انزجار شد بی تو

سوار موج خیالت شدم پر از تشویش

                                             ولی خیال تو هم بی قرار شد بی تو

به باد زخم نگاهت هنوز می بارم

                                             هزار خاطره هم داغدار شد بی تو

هنوز آمدنت را به خواب می بینم

                                            بیا که حرف غزل انتظار شد بی تو...